ลูกหลานจำนวนมากต้องทำงานต่างเมืองหรือต่างประเทศ และรู้สึกผิดที่ดูแลพ่อแม่ได้ไม่เต็มที่ แต่การดูแลทางไกลที่ดีไม่ได้วัดที่ระยะทาง หากแต่อยู่ที่การวางระบบให้รัดกุมและรู้ว่าควรโฟกัสอะไร
เริ่มจากสร้างเครือข่ายคนใกล้ตัว เช่น เพื่อนบ้าน ญาติ หรืออาสาสมัครสาธารณสุขในพื้นที่ ที่ติดต่อได้ยามฉุกเฉิน จดรายชื่อยาและโรคประจำตัว ตารางนัดหมอ และเบอร์ติดต่อสำคัญไว้ที่เดียวให้ทุกคนเข้าถึงได้ จัดการเรื่องการรับยาและการเงินให้ราบรื่น และโทรหากันสม่ำเสมอไม่ใช่แค่ถามว่า "กินข้าวยัง" แต่สังเกตน้ำเสียง ความสับสน หรือการกินการนอนที่เปลี่ยนไป
สัญญาณที่ควรรีบกลับไปดูด้วยตัวเองหรือพาไปพบแพทย์ ได้แก่ น้ำหนักลดเร็ว ล้มบ่อย สับสนมากขึ้น ไม่ดูแลตัวเองเหมือนเดิม หรือบ้านรกผิดปกติ การวางแผนล่วงหน้าว่าใครจะทำอะไรเมื่อเกิดเหตุ จะช่วยให้ทั้งครอบครัวไม่ตื่นตระหนกเมื่อถึงเวลาจริง